Linda Gresnigt - van Luinen

Als ik mijn haren afdroog en de kam erdoorheen haal, kijk ik bewust hoeveel haren er in de kam blijven hangen. Ik besluit niks in mijn haar te doen, immers de Coldcap gaat er straks toch overheen. Om 10.00 uur neem ik netjes mijn reispilletje in tegen de eventuele misselijkheid en twee paracetamol tegen de eventuele hoofdpijn. Ik doe comfortabele kleding aan en pak een tas met de volgende items: mijn draadloze oortjes, leesboek, telefoon, een dekentje, dikkere sokken en een brillendoekje. Van de laatste hoop ik dat deze wellicht tussen de Coldcap en mijn voorhoofd geschoven kan worden. Online had ik deze tip gelezen om minder last te hebben van de eventuele hoofdpijn die kan optreden. Onze oudste zoon, van zestien, vroeg gisteravond of we hem in de ochtend willen wakker maken als hij nog slaapt. Hij wil mij namelijk echt gedag zeggen, ik smelt... Waar hij in februari nog compleet zijn eigen leven wilde leiden, met ons het liefst zo ver mogelijk uit zijn buurt, trekt hij nu weer wat naar ons toe. Mijn telefoon loopt over van de appjes en berichtjes met dikke knuffels en hartjes, en ik voel me wederom zo geliefd. Ik besluit nog een kaartje uit het affirmatiedeck te pakken, die ik van een vriendin heb gehad. Ik trek het kaartje; ‘Ik behandel mezelf met compassie en acceptatie en laat schuldgevoel los.’ Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. We rijden om 10.25 uur voor rit zeventien richting het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp en ik denk: “Kom maar op!” Welkom in Chemoland.